Friday, August 15

வசந்தம்

பச்சையான இலைகளில் பொன்முலாம்
பாவ, ஊரின் பசும்புல் வெளியெலாம் ,
பச்சைப் பாலகன் போலப், பகற்பயல்
பாய்ந்த வெண்பனிப் பந்தடித் தென்னுடை
குச்சியுள்ளும் குறும்பு புரிந்தனன்.
கோபித் தென்பயன் இந்தப் பழங்கிழம்!
‘அச்சாடா’ வென அந்தக் குறும்பனின்
அதர மீதிலோர் முத்தம் அளிக்கிறேன்.

சன்னலைத் திறந்தேன், நெடுங்காலமாய்ச்
சாவை வெல்லத் தொடரும் நெடுவழி
அன்ன சாலை யருகொடும் வேலிமேல்
அந்த ரத்தினில், தந்தி சொல் கம்பிகள்
தொன்மை வாய்ந்தோர் பட்டினம் நோக்கியே
தொடுக்கப் பட்டுள தாம்அவை! என்கிறார்!
என்னவோ இன்பப் போதையிக் காலையில்!
எங்கிருந்திப் புதூஒளி பொங்குது!

வம்மி தோறும் வயிரம் வயங்குது
வாகைக் கொம்பரில் மாணிக்கக் கொந்துகள்,
செம்மை குள்முருங் கீன்ற பவழங்கள்!
செல்வ மாங்கிளை முத்தம் சொரிந்திடும்.
எம்மருங்கு திரும்பினும் பச்சையில்
இடையிடை எழில் புன்னகைத் தேமலர்,
அம்மம் மா! என்ன அற்புதம்! ஊரெலாம்
அழகி யுன்றன் திருமணப் பந்தல்கள்!

பந்தல் தோறும், குயில்வித்து வான்களின்
பண்த தும்புசங் கீத விருந்துகள்!
குந்திக் காக்கை குரவை யிடும், மரங்
கொத்தி, தாளங்கள் கொட்டிக் குதிக்கிறார்!
வந்து சேர்ந்தனர் நாட்டியத் தோகையர்,
வயல் அரங்குதொ றும்புது நாட்டியம்!
இந்த வையம் அனைத்தும் இருந்தன
தினிய நண்பர்கள் யாவரும் வந்தனர்.

வேனிலே, மண வேளை நெருங்குது,
வேதியர் அணில், வேதம் மொழிகிறார்
கானி லெங்குமுன் காதலை வாழ்த்தியே
கவிதை பாடுகின்றார் கவிவாணர்கள்!
வானில், வண்ண இறக்கை புனைந்ததோ
வந்து கொண்டிருக்கின்றனர் காதலர்!
ஏனடீ இவ் வவசரம்….! நாங்களும்
இருக்க… நாணமில் லாது சிரிக்கிறாய்!

0 Comments:

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home